Sextortion

Op haar dertiende werd Tessa door een 18-jarige jongen gedwongen tot seksuele handelingen voor de webcam. Dat ging jarenlang door, tot Tessa op haar zeventiende aangifte durfde te doen. ‘Tijdens de zitting heb ik hem verteld wat hij heeft aangericht.’

Ik moest vergaande seksuele handelingen verrichten

‘Het chatcontact met Johnny – zo noemde hij zichzelf – vond ik spannend. Ik voelde me speciaal door de aandacht die hij me gaf. Zelfs toen de gesprekken een seksueel tintje kregen. De eerste keer heb ik me vrijwillig ontbloot voor de webcam. Maar omdat ik het eigenlijk helemaal niet prettig vond, verbrak ik daarna het contact. Een halfjaar later stuurde hij een foto van mij, bloot voor de webcam. Hij dreigde die foto openbaar te maken, als ik niet weer uit de kleren zou gaan. Toen is het begonnen. Jarenlang had hij me in zijn greep. Ik moest vergaande seksuele handelingen verrichten. Tegen mijn ouders durfde ik niks te zeggen, uit angst dat ze van me zouden walgen. Het werd steeds heftiger. Altijd en overal moest ik voor hem klaarstaan. Ik raakte op mijn veertiende zwaar aan de drugs en stopte met school.’

Er bleken nog 150 andere slachtoffers te zijn

‘Op een dag – ik was inmiddels zeventien – knapte er iets. Ineens besloot ik mijn moeder te vertellen wat er speelde. Ze nam me direct mee naar het politiebureau. Door mijn aangifte ging het balletje rollen. Er bleken ruim honderdvijftig andere slachtoffers te zijn en al snel deden andere meisjes ook aangifte. Uiteindelijk werd hij opgepakt. De politie vroeg of ik slachtofferhulp wilde. Ik twijfelde. Door mijn drugsgebruik had ik al te maken met allerlei instanties, maar dat contact verliep nooit prettig. Uiteindelijk vroeg ik toch om hulp, omdat ik het toen écht nodig had. Mariëtte werd mijn casemanager. Eerst stond ik totaal niet voor haar open. Maar ze bleef energie in me steken. In de pauze van de pro-formazitting raakte ze ineens een gevoelige snaar, door wat ze zei en vroeg. Ik brak en vertrouwde haar daarna volledig.’

Eindelijk kon ik hem vertellen wat hij had aangericht

‘Mariëtte deed alles wat ik en mijn moeder nodig hadden. Ze regelde alle afspraken met onze advocaat, zorgde voor een parkeerplaats bij het Paleis van Justitie, kwam bij ons thuis langs om te kijken hoe het met me ging. Ze bereidde ons voor op het juridische traject en legde uit wat er tijdens de zittingen werd besproken. Ook hielp ze me met het opstellen van de slachtofferverklaring die ik tijdens de zitting heb voorgelezen. Dat was heel moeilijk, maar ik wilde het wel: eindelijk kon ik hem vertellen wat hij heeft aangericht.

Nu voel ik me meestal goed

Nog steeds heb ik contact met Mariëtte. Af en toe belt ze om te vragen hoe het nu met me gaat. Meestal voel ik me goed, maar er zijn ook momenten dat het minder gaat. Echt psychische hulp heb ik nog niet gehad. Dat is nog te vroeg voor mij. Als ik eraan toe ben, zoek ik gespecialiseerde hulp. Want het gaat me niet lukken om dit helemaal alleen te verwerken.’