“Ik ga iets positiefs doen met mijn traumatische ervaringen. Ik ga spreken!”

Het was ergens vorig jaar dat ik het allemaal even niet meer wist. Ik wilde iets met mijn misbruikverleden gaan doen: een schadeclaim gaan indienen. Maar had geen idee waar te beginnen. Ik besloot de Stichting Kindermisbruik Instellingen Pleeggezinnen (SKIP) te bellen. Het werd een fijn en bijzonder gesprek.

In eerste instantie zat ik vooral in de praktische stand. Wat moet ik regelen? Hoe pak ik dit aan? Tot de vrouw aan de andere kant van de lijn zei: ‘Stop eens even. Dit gaat over JOU.’ Toen pas kwamen bij mij de tranen.

Zorgvuldig omgaan met gegevens

Ik moest informatie verzamelen, naar het Nationaal Archief en van alles regelen. Het was heftig en  confronterend en schokkend. Gelukkig heeft Slachtofferhulp Nederland me geholpen bij het invullen van de aanvraag en een lieve dame heeft voor mij het hele pakket, persoonlijk naar het Schadefonds gebracht. Het is fijn als er iemand zo zorgvuldig met jouw gegevens omgaat!


Lotgenotengroep

Via Slachtofferhulp Nederland ben ik ook bij een lotgenotengroep terecht gekomen. Eerst had ik daar geen zin, maar wat ben ik blij dat ik gegaan ben! Wat een waardevolle bijeenkomsten en wat een warm bad! Erkenning en herkenning. Een half woord en begrepen worden. Ik heb er een mooie vriendschap bij gekregen.

Ik ga iets positiefs doen met mijn ervaringen

Het was ook daar bij die bijeenkomsten dat het bij mij begon te pruttelen. Ik wil hier meer mee! Ik ga iets positiefs doen met mijn traumatische ervaringen. Ik ga spreken! Ik ga mij niet meer verstoppen!

Dus toen de vraag van Slachtofferhulp Nederland kwam of ik mee wilde werken aan een campagne reageerde zonder na te denken met een heftig: JA!  Het ‘Ja’ van mijn partner kwam niet zo snel als de mijne. Hij wilde er even over nadenken. Hij vond het nogal wat dat hij zo in beeld zou komen. Toch was ook hij bereid om mee te werken. Wat een top vent heb ik toch!

Bijzondere dag

Begin september waren de opnames. Wat een bijzondere dag! De hele dag werd ik verzorgd: ‘Lukt het? Wil je even pauze? Geef aan als het niet gaat’. De hele opname gepoederd worden, glaasje water, ventilator (wat was het warm onder al die lampen!) en aandacht. Ik voelde me net Maxima (al heb ik geen idee hoe zij zich voelt natuurlijk).

Dit was zwaar!

Aan het eind van de dag knakte ik. Dit was zwaar! In gedachte meerdere malen terug gaan naar bepaalde situaties om zo de emotie goed weer te kunnen geven, resulteerde in een flinke huilbui. Ik had het hele weekend nodig om bij te komen. Mijn emoties wisselde elkaar snel af. Soms was ik trots en blij. Maar ik voelde me ook bang: Wat heb ik gedaan?

Toen de film eenmaal gepubliceerd was en de reacties binnenstroomden, realiseerde ik me weer: Ik doe dit niet alleen voor mijzelf. Ik wil anderen helpen, door te zeggen: ‘Je bent niet alleen. Je hoeft niet langer te zwijgen. Zoek hulp!’

Trots

Ik ben trots op de stappen die ik zet en met mijn medewerking aan de campagne.
Er is nog heel veel werk te verrichten voordat dit taboe doorbroken is.

Ik kijk niet weg! Ik blijf praten om lotgenoten te bereiken en hulp te bieden daar waar ik kan.