Terug

Forum logoInbraak en diefstal

Welkom op het forum voor slachtoffers, betrokkenen en getuigen van inbraak of diefstal. Deel hier je verhaal met lotgenoten of stel een vraag.
Iedereen kan meelezen op het forum. Om zelf een onderwerp te starten of een reactie te plaatsen moet je je registreren. Je kunt dan (anoniem) deelnemen aan het forum.

Volgende maand een jaar geleden ... toch hulp zoeken ?

Geplaatst: 10 september 2015 om 11:20, door: Jeanine, bekeken: 2366 keer | Categorie: 

Dit schreef ik, 3 weken na de inbraak :

Het is maandagavond 27 oktober, half 10 in de avond. Ik ga naar boven om lekker warm in bed te kunnen liggen en lekker wat de lezen en te app-en … Rond half 2 ga ik eindelijk slapen met zacht een muziekje op de achtergrond.

Zo’n anderhalf uur later word ik wakker en denk ik beneden geluiden te horen. Maar dat kan toch helemaal niet. Nee dit kan niet echt zijn, er is niemand in mijn huis. Ik ben hier verdomme alleen met mijn zoontje, dit mag niet. Maar dan hoor ik ’t weer, ja echt, dit zijn geluiden van beneden, uit de gang of uit de kamer. In een reflex roep ik ‘hee, wie is daar’, want kom nou, dit kunnen toch geen vreemden zijn … Ik krijg geen antwoord en raak in paniek, waarop ik harder ga schreeuwen ‘hee, wie is daar’. Dan meteen hoor ik snelle voetstappen, iemand rent mijn huis uit en smijt kei hard de voordeur dicht. O nee, dit meen je niet. Er waren vreemden in mijn huis. Is er ingebroken??? O mijn God, ze kunnen weer binnen komen, ze hebben vast een sleutel, gaat er door mijn hoofd. Hoe dan ook, dat moet ik zien te voorkomen. Ik moet de schuiven beneden op de voordeur gaan doen. Dus met trillende knieën en helemaal shakende handen, stamp ik van de trap af. Mocht er nog iemand binnen zijn, jaag ik die hiermee hopelijk ook weg. Beneden aangekomen zie ik dat alle lampen aan zijn en dat mijn kasten open staan. Trillend loop ik de keuken in, en zie dat daar de schuiven iig wel op de deur zitten. Nu weet ik zeker dat er niemand meer in huis is, dus hoef ik geen vluchtweg meer voor ze open te houden. Dus nu kan ik eindelijk de schuiven op de voordeur doen en vlug terug naar boven. Eerst zit ik nog wat te trillen en weet ik echt niet wat ik moet doen. Is dit mij echt overkomen? Is er ingebroken in mijn huis? Zijn er vreemden hier binnen geweest? Ze hadden naar boven kunnen komen. Naar mijn zoontje en mij. Wat moet ik nu? Hoe dan ook, ik wil niet meer alleen zijn dus ik bel snel een vriend van me die binnen 5 minuten ter plaatse is. Meteen als ik hem gebeld heb, bel ik de politie. Die beloven dat ze snel iemand sturen. Na een paar minuten beneden gezeten te hebben met mijn vriend die ik gebeld had, horen we een auto en gaat de bel. Ja hoor, de politie. Een man en een vrouw. Ze moeten even zakelijk zijn en stellen kort wat vragen, want net voordat ik de politie gebeld had, hadden zij al 3 verdachten in hun kraag gegrepen. Waarschijnlijk zijn dit dezelfde jongens die bij mij in huis geweest zijn. Dus die willen ze snel achter slot en grendel zetten. Het vermoeden wordt bevestigd. Het moeten deze jongens geweest zijn, dus snel gaan ze naar ‘t bureau om ze officieel in te boeken en beloven na zo’n 1.5 uur terug te komen om uitgebreid proces verbaal op te maken. Gedurende die 1.5 uur bibber en huil ik nog flink. Ik kan het nog steeds niet geloven en beseffen. Wat heb ik gedaan? Ik ben gaan schreeuwen. Wat als ze nu naar boven waren gekomen? Wat als ze mijn zoontje en mij iets aan hadden gedaan? Het is een vreselijke gedachte … En ik blijf maar kijken naar die openstaande kasten. Wat hebben ze allemaal gezien? Wat hebben ze misschien meegenomen? Ze hebben mijn foto’s die overal hangen, gezien. Ze weten nu van alles van me. Kennen ze mij misschien? Zijn ze hier in opdracht van iemand gekomen? Hadden ze een sleutel? Of hebben ze zich idd  binnen ‘gehengeld’ zoals de politie vermoedt. Er gaat van alles door me heen. Ook vraag ik me af of ik dit ooit achter me zal kunnen laten. Zal ik weer alleen durven zijn? Of kom ik van deze angst nooit meer af ??? Ik durf zelfs pas naar de wc, als mijn vriend gekeken heeft of daar ook niemand zich verstopt heeft …

Mijn vriend blijft bij me terwijl we op de politie wachten, ook al moet hij eigenlijk gaan werken. Maar hij beseft dat ik niet alleen durf te zijn. Gelukkig komt de politie idd na zo’n 1.5 uur terug en kan hij gaan werken. Als ik ze zeg dat ik ’s ochtends echt niet alleen naar buiten durf te gaan, omdat ik bang ben dat er mss toch iemand in mijn tuin of schuur zit, gaan ze dat gelukkig meteen controleren. Ook kijkt de politieman van alles na, terwijl de politievrouw mijn verklaring opneemt. Het is heel angstig om het hele verhaal weer opnieuw te beleven, maar ook heel fijn dat er zo naar me geluisterd wordt. Wat me ook vooral goed doet, is dat ze me duidelijk maken, dat dit echt geen klein vergrijpje is. Inbraak is echt een groot vergrijp en ze zullen er alles aan doen om de dieven zo lang mogelijk achter slot en grendel te houden. Inmiddels is ook 100 % duidelijk dat de dieven die ze gepakt hebben, bij mijn zijn geweest. Want mijn Tom Tom is bij hun in de auto aangetroffen. Ze zitten dus al achter slot en grendel wat toch wel een hele geruststelling is. Na van alles besproken te hebben, zoals de mogelijkheid van slachtofferhulp etc, vraag ik ze om te gaan, want ik moet mijn zoontje uit bed gaan halen om half 7 en ik wil niet dat hij de politie ziet. Ik wil niet dat hij hier ook maar ooit achter komt. Ik moet er niet aan denken dat hij net zo bang zou worden als ik nu ben. De politie snapt dit, en vertrekt. Wel vertellen ze dat ik alles moet laten zoals ’t is, omdat de Technische Recherche langs zal komen voor onderzoek en ook zullen er nog meer polities komen gedurende de dag voor buurtonderzoek. Daar sta ik dan alleen .. Nu moet ik mijn zoontje uit bed gaan halen en net doen of er niks aan de hand is. Ik haal dus maar even snel een washandje door mijn gezicht om de tranen weg te wassen en ga mijn skatje met een extra dikke knuffel wakker knuffelen. Zodra hij onder de douche staat, barst ik weer in tranen uit. Wat een nacht …

Ik laat hem alleen naar school gaan, want ik wil nu echt niemand onder ogen komen. Ook wil ik mijn huis niet uit, want dat betekent dat ik weer in een leeg huis thuis moet komen, niet wetende of er weer inbrekers in zitten. Maar omdat ik een afspraak heb bij de fysio, raap ik al mijn moed samen en ga toch de deur uit. Wel zorg ik dat alles wat op slot kan, op slot zit, en dat alle schuiven die erop kunnen, erop zitten. Als ik om 10 uur thuis kom, ga ik eerst alles controleren of ik ergens sporen van inbraak zie. Die zijn er gelukkig nie, dus ik durf naar binnen en doe weer meteen alle schuiven erop.

Helaas herinneren de open kasten me wel telkens aan wat er die nacht gebeurt is. Ik hoop dat de Technische Recherche snel komt.

Nog voor die er zijn, gaat de deurbel. Wie zou dat zijn? De recherche zou namelijk eerst bellen .. Ik zie een jonge vrouw staan, dus doe toch open. Ze laat meteen haar politie penning zien, en legt uit dat ze nog een keer mijn verklaring op komt nemen. De recherche is ook onderweg deelt ze me mede. Fijn dat ik weer even niet alleen ben. Fijn om de politie weer in huis te hebben. Dit geeft me een goed gevoel. Ze heeft de Tom Tom bij zodat ik kan controleren a.d.h.v. het serienummer, of deze ook echt van mij is. En dat is idd zo. Gelukkig heb ik het doosje bewaart. Weer vertel ik wat er die nacht precies gebeurt is en wat ik gehoord heb. Alles wordt vergeleken met mijn verklaring van die nacht, en er wordt gekeken of de tijden etc overeenkomen, zodat ze nog meer zekerheid hebben dat de juisten dieven achter slot en grendel zitten. Weer is het heel emotioneel om mijn verhaal te doen, maar ook wel heel fijn om iemand te hebben die met zoveel geduld naar je luistert. Terwijl we in gesprek zitten, arriveert de recherche die probeert bewijs materiaal te verzamelen. Het lijkt er niet op dat er iets weg is uit de openstaande kasten in de kamer. Samen kijken we naar alle sloten op mijn ramen en deuren en geven ze me tips om mijn huis veiliger te maken. Ook hun luisteren geduldig naar mijn verhaal en leggen uit dat ik moet beseffen dat dit echt niet even iets kleins is. Dat het heel normaal is dat ik zo verdrietig en angstig ben. Het zal allemaal tijd nodig hebben.

Eenmaal weer alleen in huis, blijf ik angstig, ook al is het gewoon overdag. Telkens als ik een deur open doe, controleer ik eerst of er niemand is. Ook zet ik geen radio aan, want ik wil alle geluiden horen.

’s Middags lopen er weer allerlei politieagenten door de straat. Deze keer komen ze niet voor mij maar komen ze buurtonderzoek doen. Ze gaan dus al mijn buren vertellen wat er die nacht gebeurt is en vragen of ze iets gezien hebben. Iedereen weet ’t dus nu. Mijn ene buurvrouw komt al snel verhaal halen en de andere buurvrouw ga ik zelf heen om telefoon nummers uit te wisselen. Ook zij is zichtbaar aangeslagen. Al die polities in de straat, geven me van de ene kant een veilig gevoel, maar van de andere kant, vind ik het ook heel confronterend om dat zo te zien. Ik zou het liefste al mijn gordijnen dicht doen en mezelf binnen opsluiten …

Gelukkig zijn ze allemaal weg tegen de tijd dat mijn zoontje thuiskomt uit school. De telefoontjes die ik krijg van ‘belangstellenden’ kap ik snel af, want anders hoort mijn zoontje het alsnog. Iedereen snapt dit wel. Wel komen er nog wat mensen langs voor een knuffel en zo vliegt de dag om. En dan is ’t avond .. ’t is donker .. ik ben alleen met mijn zoontje .. ik schrik van ieder geluid .. Gelukkig komen mijn broer en mijn moeder om me door deze eerste klote avond heen te helpen. Maar ondanks hun aanwezigheid, schrik ik me toch helemaal kapot, als in ene de gangdeur opengaat omdat mijn zoontje uit bed is gekomen want hij moest plassen. Ik moet me inhouden om nie als een gek te gaan huilen. Maar hoe dan ook, het wordt later, en het moment komt dat ik alleen moet zijn. Iedereen wil blijven slapen, maar dat wil ik niet. Als ik dit nu toesta, durf ik dalijk echt nooit meer alleen te zijn. Of als ik later alleen moet zijn, komt de klap dan pas. Dus ook al zijn mamma en mijn broer het er niet mee eens, toch gaan ze naar huis. Ik doe alle sloten en schuiven erop en ga snel naar boven. Niet om te slapen. Ok, ik ben weliswaar doodop omdat ik maar 1.5 uur geslapen heb, maar ik WIL absoluut niet gaan slapen. Ik wil alleen maar luisteren, luisteren, luisteren. Ik wil zeker weten dat er niemand in mijn huis komt. Dus ik ga lezen. Maar van totale uitputting doezel ik af en toe weg, en schrik dan even later weer wakker. Meteen helemaal de weg kwijt en bang dat er iemand binnen is. Zo kom ik de nacht door. Met lezen en wegdoezelen en wakker schrikken.

Als ik ’s ochtends op moet staan, durf ik niet naar beneden. Aangezien ik weggedoezeld ben, weet ik dus niet zeker dat er niemand in mijn huis is .. Zo zit ik zeker een half uur naar het trappengat te staren en te huilen, tot ik eindelijk het lef heb om alle lampen aan te maken, te schreeuwen (om eventueel iemand weg te jagen) en naar beneden te gaan .. Er is niemand .. yeah, ik heb de eerste nacht overleefd .. maar vraag niet hoe ..

Het is woensdag 29 oktober. Als complete zombie wandel ik door de dag. Mijn zoontje hoeft vandaag maar een halve dag naar school, maar ik val echt compleet om. Nu ’t licht is, durf ik wel even mijn ogen dicht te doen. Gelukkig mag mijn zoontje bij een vriendinnetje spelen, zodat hij niks van mijn angst en verdriet ziet, en kan ik ff wegdoezelen op de bank. Ik schrik weliswaar weer wakker, maar niet zo erg als de afgelopen nacht.

Als mijn vriend thuis komt van zijn werk (hij zat in ’n hotel, dus ik had hem nog niet gezien) val ik hem meteen huilend in de armen. Wat fijn om weer samen te zijn. Uiteraard blijft hij slapen. Dat lijkt me fijn en ik hoop deze nacht wel te kunnen slapen. Maar niks is minder waar. Hoe meer mensen in mijn huis, hoe meer geluiden. Wat zijn er ’s nachts toch veel geluiden. Maar ik kan ze niet goed horen omdat mijn vriend ligt te snurken. En om hem niet wakker te maken, kan ik niet gaan liggen lezen. Ik blijf zolang mogelijk wakker en lig maar te luisteren, en als ik wegdoezel, schrik ik weer wakker. Bang, onzeker, verdrietig. Wanneer wordt dit minder?

Inmiddels ben ik bij de bouwhandel hier in het dorp geweest om zoveel mogelijk inbraak preventie spullen te halen. Op advies van de Technische Recherche haal ik anti inbraak strips en ik vervang de klink van de voordeur door een draaiknop, zodat inbrekers niet meer kunnen ‘hengelen’. Ook doe ik overdag en ’s nachts de schuiven erop, en alle sloten op slot. En dankzij de Woningstichting heb ik in al mijn sloten, nieuwe cilinders gekregen. Dit alles om enigszins het gevoel van veiligheid in mijn eigen huisje, hopelijk terug te krijgen. Ook heb ik bij mijn voordeur een breedstraler gehangen, die meteen aan gaat als er iemand staat, om hopelijk inbrekers af te schrikken.

Verder sluit ik me deze week voornamelijk op in huis en probeer wat afleiding te zoeken. Mijn hoofd stroomt over en mijn lijf is leeg. Vrijdagavond gaat mijn zoontje naar zijn vader en zou ik dus de eerste keer echt helemaal alleen thuis zijn. Ik vind dat ik dat moet doen, maar bij de gedachte om alleen in huis te zitten, op Halloween, maakt me helemaal misselijk. Dus gelukkig blijft mijn vriend weer bij me. Dit is wel de eerste avond dat ik durf te gaan sporten. Als we weggaan, laat ik mijn vriend voorop lopen om de voordeur open te doen. Als we terugkomen, laat ik mijn vriend eerst het hele huis controleren of er niemand binnen is. Ik ben blij als alles weer op slot zit en vergrendeld is.

De politie is nog een paar keer geweest. Telkens doet me dat erg goed. Ze komen praten, vragen hoe ’t met me gaat, doen nog wat onderzoek etc. Het meest confronterende is toch wel als ze de inbraak na komen doen als het ware. Ze hebben het inbraak ‘werktuig’ bij en demonstreren zo hoe snel de inbrekers d.m.v. hengelen binnen zijn gekomen. Dit is heel eng om te zien. Ook hoor ik nu dat ze nog op 2 adressen meer moeten zijn waar ook ingebroken is die nacht, en waarvan dezelfde inbrekers verdacht worden. Inmiddels is besloten door de Officier van de Rechtbank dat ze iig 2 weken in voorarrest blijven. Dit zou een geruststellende gedachte moeten zijn, maar toch blijf ik angstig in mijn huis, en denk ik telkens van alles te horen. Muziek luister ik niet meer ’s nachts. Ik wil alles zo goed mogelijk kunnen horen.

Zondagochtend 2 november word ik voor ’t eerst deze week volledig uitgerust en ontspannen wakker. Bijna een week na de inbraak, is dit de eerste goede nachtrust die ik gehad heb. Wat een rijkdom. Ik ben zelfs niet wakker geschrokken …

Hoe gaat ’t nu met me, zo’n 3 weken later?

’s Avonds weg durf ik niet. Ik durf niet thuis te komen in een leeg huis.

In het donker durf ik niet alleen over straat.

Ik schrik ’s nachts nog regelmatig wakker van ‘geluiden’ en lig dan weer uren wakker om te luisteren.

Zodra ik beneden kom, maak ik alle lampen aan en controleer of alle sloten en schuiven nog dicht zijn.

Ik vertrouw overdag ook nog niet echt mensen, ik blijf alles op slot en op de vergrendeling houden, en maak niet open als de bel gaat, zonder eerst gevraagd te hebben wie er is.

Ik schrik overeind als iemand onverwachts op mijn raam klopt.

Mijn moeder en vriend weten dat ze niet zomaar binnen moeten komen met de sleutel, zonder eerst gebeld te hebben. Al mijn andere sleutels die vriendinnen hadden, heb ik terug gevraagd.

Als ik wel weg ga overdag met mijn fiets,  ga ik achteruit, doe de poort op slot, fiets voor om, ga achter alle schuiven en sloten erop doen, en ga voor om weg. Dit omdat ik hoop dat ze overdag toch echt niet het lef hebben om via de voordeur in te breken.

Ook denk ik 3 x na waar ik alles zal ‘verstoppen’ voor het geval er iemand binnen komt. Ik laat niet zomaar iets rondslingeren op tafel of op het aanrecht, wat ik eerst wel deed.

Mijn fiets zet ik voortaan trouw op slot, want ook wat dat betreft, vertrouw ik niemand meer.

Wanneer zal ’t verdriet en de angst minder zijn?

Wanneer zal ik niet meer zo schrikkerig zijn?

Wanneer durf ik ’s avonds weer alleen weg en alleen thuis te komen?

Wanneer krijg ik mijn vertrouwen, zelfstandigheid en gevoel van veiligheid weer terug?

De tijd zal het leren. Want ook al is ’t voorarrest van de inbrekers met 30 dagen verlengd, ik ben er totaal niet gerust op.

------------------------

Ik durf 's avonds weer weg en alleen thuis te komen. Maar het eerste wat ik doe, is alle lampen aan en alle kamers nakijken ...

Als ik 's nachts geluiden hoor, zit ik rechtop in mijn bed ...

Als er, zowel overdag als 's avonds, op de raam geklopt wordt (mijn bel heb ik uitgezet omdat ik niemand wil zien), ga ik helemaal trillen en draait mijn maag zich 20 x om van angst ...

Ik heb bijna altijd de gordijnen dicht (ook overdag) zodat niemand me kan zien, maar voor ik naar bed ga, doe ik alles open, zodat je zo door mijn huis kunt kijken. Hiermee hoop ik te voorkomen dat er vreemden binnenkomen en zomaar het licht aan kunnen doen. Want dan zouden zij ook gezien worden ...

Ik ben angstig, sociaal compleet gestoord en extreem op mezelf. Waar kan ik heen? Wie kan mij helpen? 

Dit bericht vind ik ongepast

Reacties [2]
  • RE: Volgende maand een jaar geleden ... toch hulp zoeken ?

    Geplaatst: 8 november 2015 om 8:50, door: ocho

    Beste Jeanine,

    Er wordt ontzettend vaak ingebroken, velen hebben het al meerdere keren moeten ervaren, maar dat neemt niet weg dat een inbraak, vreemde onverlaten in jouw veiligheid binnengedrongen, vreselijk ingrijpend kan zijn en je hele leven overhoop haalt. Het zijn echt niet alleen de kasten. Het is je veiligheid, geborgenheid, je thuis tot rust komen wat ernstig verstoord is. Dat je daarop heftig reageert is volstrekt normaal. Er is tijd voor nodig om het te laten wegebben. Het gaat en het komt terug, pas langzaam komt er weer wat rust terug in je bestaan. Maar het is en blijft een ervaring waarvan je nooit kunt zeggen dat ie er niet geweest is. Nu je na een jaar er nog zo mee bezig bent kan het geen kwaad er nog eens met een medewerker van slachtofferhulp over te praten. Een gesprek met een onbekende heeft soms een ander effect dan het gesprek met vrienden. Hun reacties ken je namelijk al en je hebt de neiging om tegenover die vrienden ook direct al te relativeren. Misschien ook zal die medewerker van SHN je adviseren om er meer mee te doen. Zij of hij heeft al veel vaker gezien hoe mensen ermee omgaan.
    Maar mag ik nog wel een ding zeggen: je gebruikt aan het eind van je verhaal de term sociaal gestoord. Ik snap wel wat je ermee bedoelt. Maar bedenk wel dat er met jou niets mis is. Je leven is verstoord, jij bent niet gestoord. Met jou is er niets mis, het was een misse daad waar je het slachtoffer van bent geworden.

  • RE: Volgende maand een jaar geleden ... toch hulp zoeken ?

    Geplaatst: 13 september 2015 om 22:38, door: marjolein

    Wat een inbraak allemaal teweeg kan brengen ... ellendelingen. Gelukkig ben jij wel heel goed geholpen door de politie, bij veel andere soorten zaken gebeurt er niets. En je hebt je huis verder beveiligd, dus dat is allemaal in orde. Slachtofferhulp helpt ná gebeurtenissen, dus daar zou je terecht kunnen om uit je angstige toestand van nu te komen (misschien met EMDR bijv). Op dit forum schrijven alleen slachtoffers, je moet dus contact met SHulp zelf openemen. 

X

Volgende maand een jaar geleden ... toch hulp zoeken ?

X

Afbeeldingen van ocho

X

Afbeeldingen van marjolein