Terug

Forum logoSeksueel geweld en misbruik

Welkom op het forum voor slachtoffers, betrokkenen en getuigen van seksueel geweld of misbruik. Deel hier je verhaal met lotgenoten of stel een vraag.
Iedereen kan meelezen op het forum. Om zelf een onderwerp te starten of een reactie te plaatsen moet je je registreren. Je kunt dan (anoniem) deelnemen aan het forum.

Vader en dochter

Geplaatst: 6 september 2017 om 15:44, door: Alex, bekeken: 423 keer | Categorie: 

Laat ik me hier voorstellen als Alex Eschenbach, veertiger en inwoner van een Duits dorp in de grensstreek, niet ver van de regio Arnhem-Nijmegen. Ik heb twee lange relaties achter de rug, die gedurende die jaren doorgaans prettig en stabiel waren. Met seksueel misbruik heb ik in mijn leven weinig tot niet te maken gehad, dat wil zeggen: tot dit jaar. Het betreft niet mijzelf, maar een dame van mijn leeftijd met wie ik inmiddels zo’n negen maanden in contact sta. Nu kan ik veel op eigen kracht, maar dit gaat mijn macht te boven. Daarom vraag ik hier om advies.

C. zag ik een aantal jaar geleden voor het eerst en meteen was ik door haar betoverd, niet smoorverliefd, maar ik voelde een wat raadselachtige aantrekkingskracht. Daar kon en wilde ik destijds niets mee, aangezien ik in een vaste relatie zat. In december 2016 kwam ze ineens weer op mijn pad. Nu was ik vrijgezel en ik besloot ervoor te gaan. C. woont in een Nederlands dorp niet ver uit de buurt en daar spraken we voor het eerst af.

Tijdens ons eerste gesprek vertelde ze al snel over de extreem hechte band met haar ouders en hoe belangrijk die voor haar is. Meteen dacht ik aan incest, mede gezien de reputatie van dat dorp, maar die gedachte liet ik snel weer varen, omdat het een veel te snel oordeel was. Dit onderwerp kwam nog vaak terug, zonder dat ze duidelijk uitsprak wat deze band nu precies inhield.

Voor het overige hadden we naar mijn idee een goede klik, we konden goed praten over uiteenlopende onderwerpen en er werd opvallend snel gezoend — extreem snel voor de introverte jongen die ik ben, maar het voelde allemaal goed.

Het bleek echter buitengewoon moeilijk om met haar af te spreken, en gedurende de afgelopen weken bleek het zelfs zo goed als onmogelijk. Tegelijkertijd was de hartstocht volop aanwezig op de schaarse momenten dat we samen waren. Meestal spraken we elkaar telefonisch. Dat waren eindeloze, leuke en goede gesprekken. Ik heb nog nooit zoiets raars meegemaakt en dat heb ik haar ook gezegd. Het leek alsof ze fysiek contact meed als de ziekte, maar als het er dan was ging ze er vol voor.

Tegelijkertijd zat er in het intieme contact iets eigenaardigs: het voelde alsof zij overspel pleegde. Ik kan niet omschrijven hoe dat voelt, maar het is onmiskenbaar. Toch leek er geen andere man in haar leven. De keer dat dat wel zo was heeft ze me dat namelijk eerlijk verteld en hebben we dat uit kunnen spreken. De enige intensieve omgang die ze had was met haar ouders en de affectieve spanning die ik bij haar voelde kon eigenlijk alleen van hen komen. Ik heb overwogen dat ze afstand bewaarde omdat ze me niet leuk genoeg vond, maar haar ogen en haar aanrakingen spraken de onomstotelijke waarheid daarover.

Ons zeldzame samenzijn moesten we altijd in de loop van de avond afbreken vanwege iets vaags met de ouders. Soms werd het concreet: de vader kwam langs om de TV in te stellen of te helpen met de computer. Ik meen dat de TV in de onderhavige periode een keer of vijf door hem is ingesteld. In de vooravond konden we vaak niet afspreken omdat ‘hij’ voor haar ging koken. (De ouders heb ik een aantal keer ontmoet. Het viel me op dat er met ‘hij’ en ‘hem’ door de moeder en de dochter naar de vader werd verwezen, in plaats van bijvoorbeeld ‘papa’ of zijn voornaam, als ware het om zijn gezag te onderstrepen.)

Regelmatig gaf C. tekenen af van wat er speelde, al kon ik die achteraf pas plaatsen, omdat ik het simpelweg niet eerder kon geloven. Na een avond in mijn dorp zei ik dat ze niet terug hoefde te rijden en bij mij kon overnachten. Dat was onmogelijk omdat ze zich dan heel ‘schuldig’ zou voelen. Mijn vraag waarover ze zich dan schuldig zou moeten voelen kon ze niet beantwoorden. Nadat we een keer intiem waren geweest bij mij thuis, sprak ze me ineens aan met ‘papa’ en sprong ze bij me op schoot. Het gebeurde dat ze niet op een vervolgafspraak kon ingaan omdat ze al een relatie had, namelijk met haar ouders.

Niet lang geleden vertelde ze me dat ze een jaar of tien geleden door een goede bekende was verkracht. Dat had geleid tot een ongewenste zwangerschap en een abortus. Ik was enigszins van de kaart van dat verhaal, maar ze vertelde er opvallend makkelijk over. Vervolgens voegde ze eraan toe dat er iets veel ergers was, wat ze echt niet kon vertellen.

Laat ik iets over haar persoon zeggen. C. is een zeer angstige en achterdochtige vrouw, met smetvrees, diverse andere angsten en paranoia. Hoewel de wereld mij doorgaans ziet als een eerlijk en betrouwbaar persoon, is het voor mij een enorme opgave om haar vertrouwen te winnen. In haar leven kende ze een fase van extreme losbandigheid: feest, seks en drugs. Die fase heeft ze zelf afgesloten omdat ze inzag dat het haar te gronde richtte. Ze is niet in staat om een duurzame relatie aan te gaan. Daarbij is ze een uitgesproken ‘pleaser’. Voor haar amoureuze betrekkingen heeft ze een sterke voorkeur voor problematische mannen (delinquenten of mannen met uiteenlopende psychiatrische kwesties), waarschijnlijk omdat daar het meest te ‘pleasen’ valt. (Daarom heb ik haar ooit gezegd dat ik als open en stabiel persoon volstrekt ongeschikt voor haar ben.)

C. lijdt aan diverse kwalen, waarvan chronische vermoeidheid degene is die haar functioneren het meest belemmert. Ze is ooit gediagnostiseerd met ME-CVS, wat een soort restdiagnose is: “Het gaat niet met u, maar we weten niet wat er scheelt.” De pijnklachten die bij die diagnose horen heeft ze overigens niet. Ze schrijft het zelf toe aan een eerdere infectie met Epstein-Barr en mogelijk Borrelia (Lyme). De werkelijkheid is dat ze maar een paar uur per nacht kan slapen.

Veel van het bovenstaande zou toe te kunnen zijn aan C-PTSS (of borderline). Ik denk dat we hier te maken hebben met een diep getraumatiseerde en voorgoed beschadigde vrouw.

Haar vader is ernstig ziek, dat wil zeggen: hij maakt het nog goed, maar uiteindelijk zal hij waarschijnlijk aan de aandoening overlijden. C. heeft hier haar levensinvulling van gemaakt. Heel de dag is ze bezig om uit te zoeken wat de beste behandeling voor hem is, ze belt ziekenhuizen plat en een tijd geleden ging ze zelfs een korte relatie aan met een arts die haar hierbij zou kunnen helpen.

Het zal geen verrassing zijn dat C. niet werkt. Een uitkering heeft ze evenwel ook niet. Dit tragische leven wordt volledig gefinancierd door de vader.

Waarom heb ik me al die maanden ingezet om tot zo’n ingewikkelde en onbereikbare vrouw door te dringen? Het antwoord daarop is simpel. De mooie, lieve en intelligente vrouw die ze is heb ik altijd gezien, wellicht al op het moment dat mijn oog jaren geleden op haar viel. Bovendien wilde ik haar raadsel ontsluieren, haar puzzel oplossen.

Toen ik die puzzel eenmaal had opgelost sloeg dat bij mij in als een bom. Ik was een aantal dagen van de kaart. Gedreven door hartstocht, wanhoop, woede en verdriet moest ik haar vertellen wat ik wist. Dat was niet echt een keuze. Ik kon haar niet bereiken en sprak haar voicemail in met de boodschap dat ik iets belangrijks met haar moest bespreken. Waarschijnlijk voelde ze nattigheid, want wat volgde was radiostilte. Ten slotte sprak ik in dat ik haar geheim kende, letterlijk zo, zonder belastende begrippen. Daarbij deed ik haar de handreiking dat ik er niet voor weg zou lopen en dat ik haar altijd zou steunen. Wat bleef was stilte.

We hebben te maken met een geval waarin het slachtoffer volledig loyaal is aan de pleger (en zichzelf waarschijnlijk schuldig acht). Bovendien is het een gekoesterd familiegeheim. Iedere interventie zal als vijandig worden ervaren. Juridisch is er niks mogelijk. Als er sprake is geweest van een strafbaar feit heeft dat in de jaren tachtig (of nog eerder) plaatsgevonden en is dat verjaard. (Naar ik begrijp verjaart incest sinds 2013 niet meer en geldt dat niet met terugwerkende kracht.)

Hier begint mijn radeloosheid. Er lijkt niets wat ik nog kan doen. Het beste advies uit mijn omgeving is om alles te laten voor wat het is, omdat ik onmogelijk iets kan veranderen en daarbij maar blijf malen, terwijl ik toch een handreiking heb gedaan. Daar heb ik echter volstrekt geen vrede mee. Ten eerste heb ik de drang om haar leven te verbeteren. Deze vrouw verdient haar tragische lot volstrekt niet. Maar hoe? Ten tweede is het voor mij onacceptabel dat de vader hier al die tijd mee weggekomen is. Ik ervaar geen primair wraakgevoel of iets dergelijks, maar mijn gevoel voor rechtvaardigheid laat niet toe om dit gegeven maar te laten zijn wat het is. Kortom, ik voel mij aangespoord, maar ik heb geen enkel benul tot wat.

Daarom vraag ik om advies. Ieder idee, iedere gedachte hierover, is meer dan welkom.

 

Dit bericht vind ik ongepast

Reacties [1]
  • RE: Vader en dochter

    Geplaatst: 14 september 2017 om 15:38, door: Slachtofferhulp Nederland

    Beste Alex,

    Wat een enorm heftig verhaal wat jij hier vertelt. Het moet heel moeilijk voor je zijn dat je nu niet meer met haar in contact kan komen. Je zou jouw zorgen eens kunnen bespreken met een medewerker van Veilig Thuis. Zij zijn gespecialiseerd in situaties waarin dit soort problematiek zich binnen een familie afspeelt. Het is heel waardevol dat jij haar een handreiking hebt gedaan. Hopelijk weet zij jou alsnog te vinden als ze op zoek wil naar hulp. Mogelijk zijn er meer mensen die hier ideeën over hebben. Veel sterkte!

    ^Tara van Slachtofferhulp Nederland

X

Vader en dochter

X

Afbeeldingen van Slachtofferhulp Nederland