Terug

Forum logoVerkeersongeluk

Welkom op het forum voor slachtoffers, betrokkenen en getuigen van een verkeersongeluk. Deel hier je verhaal met lotgenoten of stel een vraag.
Iedereen kan meelezen op het forum. Om zelf een onderwerp te starten of een reactie te plaatsen moet je je registreren. Je kunt dan (anoniem) deelnemen aan het forum.

Getuige van een dodelijk motorongeluk.

Geplaatst: 28 juli 2015 om 10:49, door: Mariëlle, bekeken: 2609 keer | Categorie: 

Zaterdag 18 juli was ik samen met mijn vriend getuigen van een dodelijk motorongeluk.

We zouden voor een auto kijken want die van mij was afgekeurd.

We reden op de uitrijstrook om de A1 op te gaan. 

In de flauwe bocht kwam er een motorrijder op onverklaarbare wijze ( hij reed niets te hard) met zijn voorwiel in de linkerberm en vloog over de kop. De motor en motorrijder vlogen door de lucht. De motor klapte voor de auto op straat en de motorrijder klapte met zijn middel met volle vaart tegen een grote lantaarnpaal.

Wij zijn direct uit gestapt en ik heb direct 112 gebeld. 

Het zag er erg slecht uit. De man (50) lag op zijn buik en was niet aanspreekbaar. Hij had een gaspende ademhaling waarvan je weet dat hij stervende is. Er kwamen nog 2 mensen bij en hebben hem op zijn rug gelegd om te reanimeren en beademen ( rug of nekletsel bij het omdraaien is dan niet meer belangrijk) 

Bij het omdraaien ( 1 pers. bij hoofd, de ander bij zijn schouders en ik bij heupen) voelde ik al dat het niet goed was. Ik had geen houvast wat betekende dat er van zijn heupen niets meer over was.

Mijn vriend en nog iemand anders regelde het verkeer en zorgde ervoor dat niemand stopte om te kijken. 

Na ong. 15 min. reanimeren en beademen en ook de AED gebruikt te hebben kwamen de ambulances en de traumahelikopter. Hun namen het van ons over. Ze hebben alles gedaan wat ze konden maar de lichamelijke schade was al zo groot dat hij geen schijn van kans had. Hij had een verbrijzeld bekken en de aorta waarschijnlijk gescheurd door stukjes bot. En waarschijnlijk zwaar nekletsel. 

Het was een verschrikkelijk gezicht.

Toen iedereen gestopt was met handelen en het witte laken over hem heen ging en wij tegen de vangrail een sigaretje deden ( en meer dan 1) kwam de klap goed binnen. Straks gaat er bij iemand de deurbel en liggen er een hoop levens overhoop. En wat ligt hij daar zo alleen. Iedereen (hulpdiensten) die maar om hem heen loopt en niemand die naar hem omkijkt. 

Dikke tranen en beseffen wat er eigenlijk allemaal gebeurd is.

Ik had er wel een 'goed' gevoel over. Er was niets waarvan ik achteraf dacht: had ik niet dit of had ik juist dat niet moeten doen.  Ik ben heel blij met mijn BHV. Je weet dan precies wat je moet doen. Dat geeft je een zeker gevoel. Al moet het in zo'n situatie ook maar tot uiting komen. Je weet nooit hoe je dan reageert.

Ook was het een prettig gevoel dat we in totaal met ong. 8 mensen waren en iedereen rustig was en wist wat hij/zij moest doen. Niemand schreeuwend en in paniek. En ook geen 50 man dat staat te kijken en niks doet.

Toen allebei beduust in de auto gestapt en richting huis ( 60 km) het was een rit waar geen eind aankwam.

Als eerste wilde ik naar de eerste de beste benzine pomp even mijn mond wassen met zeep. Het was zo'n akelige smaak. Als ik het erover heb proef ik het nog. Heel naar.

Dan thuis gekomen. En merk je dat je volledig in een soort trance zit. Volledig van de rel. Helemaal niet van hier.

Deze dagen merk je wat het nu eigelijk met je doet. Bij mij uitte het zich zo: Alleen zijn is een drempel en eveneens het slapen gaan. Het moment van licht uit en slapen. Daarom blijft het nachtlampje aan. Ik heb geen nachtmerries. Ook schrikken bij onverwachts harde geluiden. Ook als ik een motor zie en al staat hij geparkeerd biggelen de tranen over mijn wangen. Concetreren is er niet bij en ik vergeet alles. Ook wat er net gezegd of gevraagd wordt.

We zijn woensdag te condoleren geweest bij de nabestaanden. Ik vond dat ik dit moest doen. Voor mijn verwerking ( om het af te sluiten en het plaatje compleet te maken) maar ook wilde ik familie vertellen dat hij het niet meegekregen heeft. Hij was al zover weg. We hebben alles geprobeerd maar het zag er al zo slecht uit. 

Ze waren ons erg dankbaar en vroegen ons onze gegevens achter te laten. Ik heb gezegd dat ze altijd mogen bellen als ze vragen hebben want die komen er straks. We kunnen dan misschien even langsgaan om er rustig over te praten en vertellen wat voor hun nodig is.

Ik ben zo blij dat ik naar de condoleance gegaan ben. Dit geeft zo'n voldoening en merk dat ik wat rustiger aan het worden ben.

2 weken erna nam zijn zwager contact met ons op. Ze wilden toch wel een gesprek dus zijn we bij zijn zus en zwager langs geweest. Dit was een heel goed gesprek en een 'mooie' avond.

Wij weten wie hij was geweest en hun weten wie wij waren. Het hele plaatje is nu compleet en mooi afgerond. Dat was zo goed voor me. Het begon direct al een plekje te krijgen. 

Vergeten zal ik het nooit. We waren op een mooie dag allemaal op het verkeerde tijdstip en op de verkeerde plek. 

Langzaam zal het slijten en een plekje krijgen. 

 

 

Dit bericht vind ik ongepast

Reacties [5]
  • RE: Getuige van een dodelijk motorongeluk.

    Geplaatst: 22 oktober 2015 om 22:33, door: Tas

    Wat een mooi geschreven stuk, over zoiets verschrikkelijks...

    afgelopen Zaterdag heb ik een overlijden mogen aanschouwen als getuige, ik als verpleegkundige die de melding heeft gemaakt bij de hulpdiensten omdat iemand aan het verdrinken was. En ik mezelf niet heb toegestaan om ook het water in te gaan.

    bij mij kwam ook het idee en het gevoel op om naar het condeolance te gaan, maar hoe heb jij dit geregeld? 

    Mijn gegevens zijn bekend bij de politie etc. Ik weet omgekeerd te weinig om naar te handelen. Terwijl ik mekr dat ik dat laatste puzzelstukje ook nodig heb, en nog sterker, dat ik antwoorden wens te kunnen geven aan de nabestaanden...

    hopelijk kun je me wat aanknopingspunten geven, alvast bedankt en jij veel sterkte met het verwerken. Je hebt het prachtig gedaan tot noch toe!

    lfs

    • RE: RE: Getuige van een dodelijk motorongeluk.

      Geplaatst: 24 oktober 2015 om 12:06, door: Mariëlle

       

      Hallo Tas,

      Wat een nare ervaring om mee te maken.

      Wij wisten waar de man vandaan kwam en hebben de overlijdensadvertenties in de gaten gehouden. zodoende wisten wij waar we zijn moesten.

      Anders zou je altijd de politie kunnen vragen of familie het waardeert als je komt.

      Veel sterkte met het verwerken.  Het is niet niks.

      Groetjes, Mariëlle

  • RE: Getuige van een dodelijk motorongeluk.

    Geplaatst: 23 augustus 2015 om 19:07, door: Leona

    Hallo Mariëlle,

    Wat een ongelooflijk nare situatie. Voor jou,voor de man, zijn nabestaanden....

    Mijn vriend is een jaar geleden op ongeveer dezelfde manier verongelukt. 

    Ik was toen heel blij met de persoon die vlak erna ter plaatse was, hem zag liggen, iedereen er omheen zag lopen/staan en toekijken. 

    Zij is naast hem gaan zitten en heeft zijn hand vastgehouden. 

    Voor mij een 'fijn' idee dat hij niet helemaal alleen was op dat moment. 

    Ik heb met haar nog steeds contact, maar zij heeft het ongeval zelf niet gezien. 

    Anderen wel, maar die hebben helaas geen gegevens achtergelaten bij ons. 

    Iets wat ik heel naar vind, het puzzelstukje dat ontbreekt, zal zo voor ons nooit ingevuld worden. 

    Superfijn dat jij dit wel gedaan hebt! 

    Ik wens je veel sterkte met het verwerken van deze gebeurtenis. 

    Trots zijn op jezelf dat je zo goed hulp hebt kunnen bieden, ondanks dat het niet meer mocht baten. 

    Liefs Leona. 

    • RE: RE: Getuige van een dodelijk motorongeluk.

      Geplaatst: 24 augustus 2015 om 17:55, door: Leona

      Hallo Mariëlle,

      Dank voor je medeleven. 

      Dat is heel fijn dat je zo'n gesprek hebt gehad met zijn familie. 

      Inderdaad heel belangrijk in het verwerken ervan. 

      Lijkt me ook fijn als getuige om je verhaal te kunnen doen en meewerken aan het leggen van het puzzelstukje. 

      Om zo iemand te kunnen helpen, maar ook om idd een beeld te krijgen van de persoon die je geholpen hebt. 

      Ik wens iedereen die dit mee moet maken toe dat er zo'n gesprek plaatsvindt. 

      Liefs Leona. 

    • RE: RE: Getuige van een dodelijk motorongeluk.

      Geplaatst: 23 augustus 2015 om 19:24, door: Mariëlle

      Hallo Leona,

      Jeetje wat afschuwelijk voor jullie zeg.

      Wat had het fijn geweest om hun te spreken.

      2 weken na de crematie nam de zwager van de motorrijder contact met ons op. Ze wilden toch wel een gesprek dus zijn we bij zijn zus en zwager langs geweest. Dit was een heel goed gesprek en een 'mooie' avond.


      Wij weten wie hij was geweest en hun weten wie wij waren. Het hele plaatje is nu compleet en mooi afgerond. Dat was zo goed voor me. Het begon direct al een plekje te krijgen. 

       

      Ik zou iedereen adviseren om dat te doen als dat natuurlijk mogelijk is. Het is zo goed voor de verwerking van zowel familie als voor jezelf. 

X

Getuige van een dodelijk motorongeluk.

X

Afbeeldingen van Tas

X

Afbeeldingen van Leona