Sophie over zorg aan naasten op de spoedeisende hulp

‘De spoedeisende hulp van het Erasmus MC is ook het traumacentrum voor de regio. Daardoor krijgen wij mensen met ernstige verwondingen, bijvoorbeeld van ongelukken en steek- of schietincidenten. Vaak komen ook de naasten mee. Terwijl wij met de patiënt bezig zijn, wachten zij in de familiekamer. Het is in sommige gevallen belangrijk dat er dan iemand is om ze te begeleiden, want het kan ook voor hen zeer traumatisch zijn. 

Dat merkten we bijvoorbeeld toen we in 2017 na een tragisch ongeluk een jonge patiënt probeerden te redden. Tevergeefs. Het was afschuwelijk. Al die tijd was er een SEH-verpleegkundige bij de ontredderde familie, maar dit was zoiets groots. De begeleiding vroeg expertise die wij niet hebben. Dat was voor ons een eye-opener. We willen graag helpen, maar we hebben niet de tijd en zijn niet opgeleid om naasten in zulke situaties te begeleiden. 

Ik ben toen met een collega met Slachtofferhulp Nederland gaan praten. We hebben gezamenlijk een protocol opgesteld wanneer we hen bellen. We attenderen patiënten en naasten ook op Slachtofferhulp voor eventuele nazorg. En als de situatie heel ernstig is en naasten acute ondersteuning nodig hebben, komen ze meteen. Dat loopt goed, we hebben hele korte lijntjes. Het geeft ons rust dat naasten goede begeleiding krijgen. Wij kunnen daardoor focussen op de patiënt. En ik hoop dat de naasten zich beter voelen door het luisterende oor van Slachtofferhulp. 

Vaak zijn er ook kinderen bij betrokken. Slachtofferhulp helpt de ouders bijvoorbeeld om er met de kinderen over te praten. Ze doen zoveel meer dan ik wist. Ze bieden psychosociale zorg en nazorg, maar ook praktische en juridische ondersteuning. Wij kunnen dat niet leveren, maar het geeft ons een goed gevoel dat we naar Slachtofferhulp kunnen doorverwijzen. Daarmee verbeteren we de zorg.’