Wij gebruiken cookies. Functionele en analytische cookies maken het gebruik van onze website mogelijk en deze cookies helpen ons om de website te verbeteren. Accepteert u dat we ook tracking cookies gebruiken? Door middel van deze cookies kunt u gepersonaliseerde advertenties van ons zien. Lees eerst de cookieverklaring voor meer informatie over de tracking cookies.

Privacy | Cookieverklaring

Sundus Mahumud vertelt

Sundus (21) werkt als vrijwilliger Actieve benadering bij Slachtofferhulp Nederland. "Omdat ik meertalig ben – ik spreek Nederlands, Engels en Somalisch – kan ik collega’s en cliënten helpen als de communicatie minder verloopt."

Ik help mensen én krijg begeleiding tijdens mijn stage

Ik had weleens van Slachtofferhulp Nederland gehoord via mijn familie. Maar eerlijk gezegd werd het me pas duidelijk toen ik op zoek ging naar een stage. Ik volg op dit moment de studie MBO Sociaal Maatschappelijke Dienstverlening en zocht naar een geschikte stageplek. Die vond ik hier. Ik help mensen én krijg advies en begeleiding tijdens mijn stageopdrachten. Een ideale combinatie.

Ik sprak als een robot

"Als vrijwilliger Actieve benadering bel je slachtoffers die een verkeersongeval, misdrijf of ramp hebben meegemaakt. Je biedt een luisterend oor en bekijkt welke hulp ze nodig hebben. Soms is één gesprek voldoende. Maar soms verwijzen we slachtoffers door naar andere diensten binnen Slachtofferhulp Nederland of naar andere instanties.

In het begin verliepen de gesprekken wat stroef. Ik sprak als een robot, liep het lijstje met standaardvragen af en vroeg vaak niet eens hoe het met de cliënt zelf ging. Na verloop van tijd merkte ik dat ik beter werd. Ik luisterde echt naar het slachtoffer, naar de behoefte, naar wat hij of zij had meegemaakt."

Omgaan met heftige emoties

"Ik had enorm veel aan de trainingen bij de Academie van Slachtofferhulp. Ik verbeterde in mum van tijd mijn gespreksvaardigheden door bijvoorbeeld de methodiek LSD toe te passen: luisteren, samenvatten en doorvragen. Zo heb je meer regie over het gesprek. Je leert hoe je een slachtoffer kalmeert en geruststelt, voordat je hem of haar advies en informatie geeft over onze hulp en ondersteuning.

Eigenlijk maakt het niet uit welke opleiding je volgt. Door dit werk leer je mensen en hun emoties beter begrijpen.

Ook volgden we een cursus waarin je leerde met heftige emoties om te gaan. We werden geconfronteerd met een acteur die ontzettend boos werd, ineens begon te schelden. Hoe ga je daar dan mee om? Blijf je rustig, geef je waarschuwingen? Kortom, hoe stel je je eigen grenzen? Heel leerzaam.

Emoties die heel gewoon zijn

"Ik heb al best wat bijzondere momenten meegemaakt. Zo sprak ik een mevrouw die helemaal overstuur was, radeloos. Haar dierbare was overleden. Al een aantal dagen at en sliep ze slecht. Doordat ik haar gevoel bevestigde en normaliseerde, kalmeerde ze langzaamaan. Ik maakte haar duidelijk dat de emoties die ze had heel gewoon en natuurlijk zijn. Aan het eind was ze me heel dankbaar. Dat zijn momenten waar je nog weleens aan terugdenkt, als je in de bus of tram zit."

Taal is essentieel

Omdat ik meertalig ben – ik spreek Nederlands, Engels en Somalisch – kan ik collega’s en cliënten helpen als de communicatie minder verloopt. Zo heb ik eens tijdens een eerste gesprek overgestapt op het Somalisch, omdat een collega er niet uitkwam.

We benaderen slachtoffers via de telefoon, dus taal is essentieel.

Ik denk dat het voor een vrijwilliger Actieve benadering belangrijk is om je talen te spreken. We benaderen slachtoffers via de telefoon, dus taal is essentieel. En we leven in een multiculturele samenleving, vooral in werkgebied Zuidwest. Onze dienstverlening moet dus ook bereikbaar en begrijpelijk zijn voor mensen met een andere moedertaal dan de Nederlandse.

Ik ben geen ochtendmens

"Omdat je cliënten telefonisch wilt bereiken, is de kans groter dat je ze in de avonduren te pakken krijgt. Daarom werken we vooral ‘s avonds. Dat vind ik heel fijn, want het maakt me een stuk flexibeler om mijn colleges te volgen aan de Hogeschool die altijd overdag zijn. En eigenlijk ben ik ook niet zo’n ochtendmens, dus dit werkt voor mij het beste.

Geen politieagent

"Eigenlijk maakt het niet uit welke opleiding je volgt. Door dit werk leer je mensen en hun emoties beter begrijpen. Je krijgt steeds meer mensenkennis. Wel is het belangrijk om te weten waar je aan begint. Zo voelde ik me in het begin best onveilig in het verkeer, omdat ik wist dat er jaarlijks zo veel verkeersslachtoffers vallen. Maar dat ebt uiteindelijk wel weg. En je krijgt er zoveel voor terug. Mensen helpen en wat terugdoen voor de maatschappij, hoe klein en bescheiden dat ook is. Dat vind ik belangrijk. Je hoeft namelijk geen politieagent of ambulanceverpleger te zijn om mensen te helpen."