Wij gebruiken cookies en andere technieken om uw ervaring op onze websites te verbeteren en om advertenties te tonen. Als u doorklikt gaat u akkoord met het plaatsen van de cookies en het gebruik van cookietechnieken.

Privacy | Cookieverklaring

Carolien maakte gebruik van spreekrecht

'Op de dag van de strafzitting vond ik het enorm spannend. Maar tegelijkertijd dacht ik: “Nu wil ik wel eens zeggen wat ik te zeggen heb.” Ik wilde vertellen wat voor impact het op ons heeft gehad. Had de dader hier enig idee van? Ook aan de rechter en aan de politie wilde ik dit laten weten. Voor mij was het belangrijk om mijn stem te laten horen. En het ging goed. Ik heb alles zelf verteld en het luchtte op.' Carolien vertelt haar verhaal:

'Ik mocht gebruikmaken van mijn spreekrecht, omdat de zaak waarin mijn familie en ik slachtoffer werden van stalking, als een ernstige zaak wordt gezien. Ik had lange tijd niet door dat we slachtoffer waren van stalking. Toen we erachter kwamen dat het toch echt niet normaal was, deed ik aangifte. Na de aangifte kwam ik in contact met Slachtofferhulp Nederland. Eerst voor praktische hulp en toen de strafzitting in beeld kwam ook voor juridische hulp.'

Ik wilde mijn stem laten horen

'Ik wist meteen dat ik gebruik wilde maken van mijn spreekrecht. In de zitting staat de verdachte centraal, dus ik was blij dat ik iets mocht zeggen. Ik wilde graag mijn stem laten horen. Met de medewerker van Slachtofferhulp Nederland bereidde ik het voor. Ik vertelde mijn verhaal; de medewerker schreef alles op. Vervolgens ontving ik de tekst en kon ik nog wat aanpassen. Het was heel fijn dat dit zo kon. In die periode kwam er namelijk zoveel op me af.'

'De medewerker vertelde me ook hoe alles in zijn werk ging. Samen deden we voorafgaand aan de zitting een rondje door de rechtbank en we bespraken de zitting voor en na. Ik wilde de dader niet tegenkomen op de dag van de zitting. De medewerker regelde dat dit niet kon gebeuren; dat was heel fijn.'

Ik mocht zelf bepalen waar ik wilde staan

'Op de dag van de zitting vond ik het enorm spannend. Ik denk dat iedereen het spannend vindt om in de rechtszaal te spreken; je moet gaan staan, en alles is nieuw. Wat ik erg fijn vond, is dat ik zelf mocht bepalen waar ik wilde staan. Ik hoefde niet per se naar voren te lopen, ik mocht spreken vanuit achterin de zaal, waar ik zat. Toen ik eenmaal stond, voelde ik me heel krachtig. Nu was het tijd voor mijn kant van het verhaal. En het ging goed: ik heb alles zelf kunnen vertellen. Na afloop voelde ik me opgelucht. Ik dacht vooral: "Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen, doe ermee wat je wil". Dierbaren, de medewerker van Slachtofferhulp Nederland en een aantal mensen van de politie lieten me weten dat ze het heel krachtig vonden.'

'Wat ik wel jammer vond, is dat de dader mijn schriftelijke slachtofferverklaring van te voren al had ontvangen. Ik had gewild dat hij de woorden voor het eerst uit mijn mond zou horen.'

Zorg dat jouw verhaal wordt verteld

‘Aan iedereen die gebruik mag maken van zijn of haar spreekrecht, raad ik aan deze mogelijkheid met beide handen te grijpen. Voor mij was het een stukje afsluiting van een moeilijk proces. Ik wilde laten weten wie ik was en wat het met mij heeft gedaan. Ik ben niet een slachtoffer op papier; ik ben echt en hier ben ik. Als je zelf niet kan of wil spreken, laat het dan iemand anders doen. Een dierbare, de medewerker van Slachtofferhulp of de rechter. Laat iemand anders jouw verhaal vertellen, zodat jouw verhaal alsnog wordt gehoord.’

Lees hoe het Carolien verging bij het doen van aangifte