Wij gebruiken cookies en andere technieken om uw ervaring op onze websites te verbeteren en om advertenties te tonen. Als u doorklikt gaat u akkoord met het plaatsen van de cookies en het gebruik van cookietechnieken.

Privacy | Cookieverklaring

Johan raakte ernstig gewond door een motorongeval

'Drie weken na mijn motorongeluk beviel mijn vrouw van ons zesde kind. Ik lag nog totaal in de kreukels. Toch wilde ik bij de bevalling zijn. En dat is gelukt. Daar lag ik, in een ziekenhuisbed naast dat van mijn vrouw. Mijn revalidatie was nog maar net begonnen, het strafproces net gestart.'

'Die vrijdagavond in maart 2011 ging ik nog een stukje toeren op de motor. Mijn vrouw was hoogzwanger en bleef thuis met de kinderen. In een flauwe bocht botste ik frontaal op een auto die op de verkeerde weghelft reed. Vanaf dat moment was alles zwart.'

In het revalidatiecentrum dacht ik: ik zit hier verkeerd

'Toen ik bij kennis kwam in het ziekenhuis had ik niet direct door hoe ernstig het was. Mijn onderbeen bleek niet meer te redden en moest worden geamputeerd. Mijn linkerarm was verlamd. Die kon ik niet meer gebruiken. Ik had ook een hersenkneuzing.'

'Na 2 weken intensieve zorg werd ik overgebracht naar een revalidatiecentrum. Mijn gevoel was: ik zit hier verkeerd. Ik zag allemaal mensen met halve armen en benen. Ik zat zwaar onder de medicatie. In het revalidatiecentrum begon een langdurig proces, waarin ik met mijn handicap moest leren omgaan. Ik moest leren om een rolstoel te gebruiken, en dat met 1 arm. Later richtte de revalidatie zich op lopen met een prothese.'

Het is geen griep. Het gaat niet over

'Mijn baan als servicemonteur kon ik natuurlijk niet voortzetten. Ik ben volledig afgekeurd. Nog los van mijn arm en been: ik word snel moe door de hersenkneuzing. Ik moet veel rusten en als het ergens druk en rumoerig is, kost me dat veel energie. Dat blijft lastig: mijn andere beperkingen zijn duidelijk te zien, deze niet.'

Heb je wel eens met 1 arm en een kunstbeen een bosje bloemen gekocht?

'Ik was kostwinner voor ons gezin met 6 kinderen. Ik ben altijd erg actief geweest en heb hard gewerkt. Hoe moest dat nu verder? Zo'n groot gezin is ook een heel bedrijf. En mijn kinderen moesten ook gewoon naar school. Alles loopt door. Heb je wel eens met 1 arm en een kunstbeen een bosje bloemen gekocht? Je draagt die beperkingen de hele dag bij je. Het is geen griep. Het gaat niet over.'

De rechtbank en letselschade, het zijn werelden die je niet kent

'Het revalidatieproces was nog lang niet afgelopen toen ik met een heel ander proces aan de slag moest: het strafproces. Het bleek dat de veroorzaker onder invloed was van GHB. Alle schuld lag bij hem, mij viel niets te verwijten.'

'De rechtbank en letselschade, het zijn werelden die je niet kent. Met de rechtbank kwam ook Slachtofferhulp Nederland in beeld. Een medewerker van Slachtofferhulp hielp me bij het voorbereiden op het strafproces. Wat me te wachten stond, hoe lang het kon duren, wat de uitkomst kon zijn. Dat was belangrijk om te weten.'

Mijn slachtofferverklaring was een belangrijke stap in het proces

'De juridisch medewerker hielp me ook met het opstellen van mijn slachtofferverklaring. Die hulp was erg fijn. Ik heb mijn verklaring zelf voorgelezen in de rechtszaal. Dat was een belangrijke stap in mijn proces. Het was een heel persoonlijk verhaal. Heel emotioneel. Zo kon ik de dader laten weten wat hij mij had aangedaan. En niet alleen mij. Ook mijn gezin. Mijn vrouw moest zoveel doen. De kinderen hebben een behoorlijke knauw gekregen. De jongsten gingen weer bedplassen. En de kinderen vonden het eng als mijn vrouw of ik 's avonds wegging.'

Als je kunt autorijden, kun je ook sorry zeggen.

'Het strafproces duurde en duurde maar. De veroorzaker ging in hoger beroep en daarna ook nog in cassatie tegen de uitspraak. Hij kreeg uiteindelijk 7 maanden gevangenisstraf en 3 jaar ontzegging van rijbevoegdheid. Maar tot de uitspraak bleef hij gewoon rondrijden.'

'Wat ik het ergste vond, is dat de veroorzaker niet eens de moeite nam om excuses te maken. Ik vind: als je kunt autorijden, kun je ook sorry zeggen!'

Vraag hulp, accepteer hulp

'Mijn advies? Vraag hulp, accepteer hulp! Je kunt niet overal in thuis zijn. Bijvoorbeeld als je naar het UWV of de arbo-arts moet, is het goed om iemand mee te nemen. Mensen hebben vaak niet door hoe ernstig de situatie is. Soms had ik het idee als ik op zo'n plek kwam: 'Zit ik hier nou voor jou of jij voor mij?'

'Dat hele letselschadeverhaal is voor de gemiddelde Nederlander moeilijk te begrijpen. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Dan is het belangrijk dat je mondig, standvastig en duidelijk bent in je keuzes. Je moet ook niet zomaar genoegen nemen met de letselschadeadvocaat die je hebt. Een goede letselschadeadvocaat is erg belangrijk.'

Je moet er voor waken verbitterd te raken

'Waar ik ook veel aan heb gehad is de vereniging Korter maar krachtig. Het is fijn om ervaringen te delen en vragen te kunnen stellen. En wie kan er nu beter praktische tips geven over een prothese of rolstoel dan een lotgenoot?'

Ik wil gewoon weer verder met mijn leven en vrouw en kinderen.

'Ik vind het belangrijk iets voor de maatschappij te doen. Een therapeut opperde: zou een zorgboerderij niet wat zijn? Dat hebben we verder uitgezocht en nu werk ik daar 2 dagen per week met mensen met een beperking. Dat geeft me een zinvolle dagtaak en heel veel voldoening. Ook geef ik als vrijwilliger voorlichting op scholen.'

'Je moet er voor waken verbitterd te raken. Benoem elke keer weer een doel, blijf altijd naar de toekomst kijken, positief. Toen ik van rolstoel naar prothese ging dacht ik: wat een mooi ding! Het kost heel veel tijd en energie om goed te leren lopen met prothese, maar geeft ook veel motivatie. Als ik nu kijk... Ik heb een mooi leven. Ik kom op plekken waar ik anders nooit was geweest.'