Wij gebruiken cookies. Functionele en analytische cookies maken het gebruik van onze website mogelijk en deze cookies helpen ons om de website te verbeteren. Accepteert u dat we ook tracking cookies gebruiken? Door middel van deze cookies kunt u gepersonaliseerde advertenties van ons zien. Lees eerst de cookieverklaring voor meer informatie over de tracking cookies.

Privacy | Cookieverklaring

Jack verloor zijn zonen door moord en zelfdoding

Jack verloor zijn beide kinderen. Zijn oudste zoon werd op 16-jarige leeftijd vermoord. 10 jaar later maakte zijn andere zoon een einde aan zijn leven, uit onmacht en verdriet. Jack zet zich in voor lotgenoten als voorzitter van de Federatie Nabestaanden Geweldsslachtoffers (FNG). Vanuit die rol en zijn ervaringen adviseert hij Slachtofferhulp Nederland over lotgenotencontact.

Uit de hand gelopen ruzie

'Het was 30 april 2007, Koninginnedag. Onze oudste zoon – toen 16 jaar oud – was in Wervershoof. Hij werd daar neergestoken door een bekende en is daarna door hem overreden. Mogelijk als gevolg van een uit de hand gelopen ruzie.

Als ADD’er had onze zoon veel moeite om zich te concentreren; met veel straf op school als gevolg. Hij voelde zich vaak onbegrepen. Gelukkig kon hij daarmee bij zijn overgrootopa terecht. Nadat deze dierbare overleed, kwam hij in een dal terecht. Achteraf was dat voor hem aanleiding om drugs te gaan gebruiken. Het maakte hem rustig in zijn hoofd. Het heeft ontzettend lang - misschien wel veel te lang - geduurd voordat we wisten van zijn gebruik hiervan.'

Dag, pap

'Ik dacht dat drugsgebruik alleen speelde bij families waar het een rotzooitje is. Drugsgebruikers zijn meesters in het verbergen van hun verslaving. Onze zoon kwam nooit thuis met idiote ogen. Hij was dan ook geen zware gebruiker of dealer; eerder een jongen met een stoornis en extra gevoeligheid voor drugsgebruik.

Het ging tijdens deze bewuste Koninginnedag ook goed met hem. Na een confrontatie met mijn vrouw en mij een paar maanden daarvoor was hij tot inkeer gekomen. Hij zocht psychiatrische hulp en probeerde te stoppen met drugs. 2 dagen voor zijn sterfdag was hij nog bij ons op de camping op bezoek geweest. Om zijn moeder een verjaardagscadeautje te brengen en met zijn broertje een ijsje te eten. Later op de dag nam hij nog afscheid met de woorden: ‘Dag, pap'.'

Toen er agenten voor onze deur stonden, was het voor mij snel duidelijk.

 

'Een paar uur voor zijn dood belde hij nog om te vertellen dat hij bij vrienden bleef slapen. De dag na Koninginnedag zou hij gaan werken, maar eerst bij ons thuis even zijn lunchpakket ophalen. Ik was daarom de volgende morgen al vroeg wakker om hem nog even te zien. Maar hij kwam maar niet. Toen uiteindelijk de deurbel ging, deed ik opgelucht open. Toen daar een tweetal agenten stond, wist ik het direct. 'Pascal is overleden?', vroeg ik. Na bevestiging hiervan voelde ik de grond onder mijn voeten verdwijnen. Je wereld stort in. Mijn maag keerde zich om. Ook vanwege het idee dat ik mijn vrouw en andere zoon kon gaan wakker maken. Om het afgrijselijke nieuws te delen.'

 

Zelfdoding

'Het verdriet rondom onze oudste zoon wordt minder, maar het gemis wordt evenredig groter. We besloten als ouders om na zijn dood onze liefde en zorg zo veel mogelijk aan onze andere zoon te besteden.
Hij is 10 jaar na overlijden van zijn grote broer gediagnostiseerd met een vorm van schizofrenie, waarbij manische en depressieve periodes elkaar afwisselen. Deze werden in die tijd alleen maar steeds heftiger. Door de moord op zijn broer kreeg hij vervolgens een posttraumatische stressstoornis.

In 2011 overleden in een tijdsbestek van een kwartaal ook nog eens meerdere dierbaren van onze jongste zoon. Een vriendin en een goede vriend in een tijdsbestek van 3 dagen. En een paar maanden later zijn oma. Toen is er van alles en nog wat in zijn hersenpan geknapt. Niet veel later bevrijdde hij zichzelf van het leven.'

Zelfeuthanasie

'Het verdriet door de zelfdoding is van een andere aard dan het verdriet na de moord. Het leven van onze oudste zoon is ontnomen. Onze jongste zoon heeft de keuze gemaakt voor een vorm van zelfeuthanasie; het achterlaten van een rotleven. ‘Zelfmoord’ is een rotwoord. Ieder overlijden is verdrietig. Toch zijn we ‘blij’ dat hij verlost is van zijn psychisch lijden. Remy heeft zijn rust én is bij zijn broer. Dan hebben wij maar wat meer verdriet tijdens onze laatste jaren op aarde.'

Ontwikkeling Slachtofferhulp

'Na de dood van mijn eerste zoon kwamen er vrijwilligers van Slachtofferhulp langs voor mentale steun. Ondanks hun goede bedoelingen, was het voor hen best een zware taak om ons bij te staan. 

Ik ben trots op de ontwikkeling van Slachtofferhulp Nederland.

Ik ben betrokken bij verschillende initiatieven voor lotgenotencontact en inmiddels voorzitter van de Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers (FNG). De ervaringen met slachtofferhulp van mijzelf en lotgenoten heb ik kunnen delen met bestuursleden van Slachtofferhulp Nederland. Onze ervaringen zijn gebruikt om de dienstverlening te verbeteren. Daar ben ik best trots op. Professionele hulp en lotgenotencontact voor slachtoffers en nabestaanden vormen immers de eerste stappen op weg naar herstel.’

Inge

Inge 's vriend werd neergestoken in een café Lees het verhaal van Inge

'Dat ik mijn stem kon laten horen heeft me sterker gemaakt.'