Olivia werd opgelicht bij het zoeken naar een woning

3:25

Olivia kreeg te maken met verhuurfraude

"In 2017 zat ik in een periode van verandering. Ik was net weg bij mijn ex-man, had een nieuwe baan gevonden en wilde ontzettend graag verhuizen naar de regio Utrecht. Ik reageerde op ontelbaar veel huizen en kreeg telkens 'nee' te horen.

Totdat ik op een dag eindelijk beet had. Op Marktplaats zag ik een advertentie voor een prachtig, ruim appartement in het centrum van Utrecht. De advertentie linkte door naar een Airbnb-pagina. Het zag er tot in de kleinste details betrouwbaar uit: het logo stond erop, er waren recensies van eerdere huurders te lezen en het boekingssysteem werkte zoals je verwacht. Wat ik toen nog niet wist, was dat de website was nagemaakt.

Ik kwam in het Engels in contact met de verhuurders. De huurprijs was schappelijk, en niet zo laag dat het 'te mooi om waar te zijn' leek. Ze benadrukten wel dat we alles via het platform van Airbnb moesten boeken: "Voor onze veiligheid en die van jou." Dat gaf mij een gerustgesteld gevoel.

Toch nam de druk binnen twee dagen ineens toe. Ze lieten weten dat er een andere gegadigde was en dat ik snel moest beslissen, anders zou het huis aan mijn neus voorbijgaan. Op dat moment wilde ik de kans niet laten schieten. Toen het boeken via de site ineens niet lukte vanwege een 'storing in het systeem', vroegen ze me het bedrag direct over te maken naar een bankrekeningnummer. Voor de zekerheid haalde ik het nummer nog door de website van de politie en controleerde ik het Ierse bankrekeningnummer, maar er kwamen geen meldingen naar boven.Blij en opgetogen maakte ik het bedrag over, terwijl mijn leidinggevenden op het werk zelfs nog enthousiast meekeken. Het was een kwestie van minuten voordat het gevoel omsloeg.

Ik zat op Utrecht Centraal toen een loodzwaar en naar gevoel mij overviel. Ik wist meteen: dit klopt niet. Binnen een uur belde ik mijn bank, maar omdat ik het geld zelf had overgemaakt, konden zij niets meer terughalen. Mijn geld was weg. Eerst leefde ik nog een paar dagen in ontkenning en zocht ik wanhopig online naar hoop. Pas toen een vriendin, die zelf via Airbnb verhuurde, met me meekeek en doorklikte op de link, kwam de keiharde werkelijkheid aan het licht: het was een nepwebsite. 

Ik deed online aangifte bij de politie, maar al snel kreeg ik bericht dat het onderzoek werd gesloten vanwege een gebrek aan aanknopingspunten. Het geld was waarschijnlijk naar het buitenland verdwenen. Niet veel later begon de klap pas echt mentaal door te werken. Na drie maanden kreeg ik zware fysieke reacties zodra ik een online betaling moest doen; ik raakte in paniek, kreeg hartkloppingen en begon te hyperventileren. Ik vertrouwde niks en niemand meer als het om geld ging. 

Wat de situatie extra zwaar maakte, was de reactie van de buitenwereld. Zinnen als "Dat had je toch kunnen weten?" of "Waarom doe je het niet via de normale weg?" sneden diep. Ik voelde me toch al zo stom en schaamde me kapot.  

Via de huisarts kwam ik terecht bij de praktijkondersteuner voor cognitieve gedragstherapie. Zij hielp mij inzien dat niet de hele wereld eropuit was om mij op te lichten.

Het heeft lang geduurd voordat ik begreep dat het niet mijn schuld was. Ik was jong, stond aan het begin van mijn nieuwe leven en dacht dat ik alles goed had gecontroleerd. Door er veel over te praten en te lezen, ontdekte ik dat dit iedereen kan overkomen. 

Inmiddels gaat het goed met me. Mijn eigen ervaring neem ik mee in mijn huidige werk bij Slachtofferhulp Nederland. Als ik nu mensen aan de telefoon krijg die zijn opgelicht en wanhopig vragen hoe ze zo blind hebben kunnen zijn, kan ik de tijd even stilzetten. Ik kan ze uit eigen ervaring vertellen dat ze niet stom zijn geweest. Vertrouwen hebben in een ander is een groot goed. Het zijn de oplichters, nooit het slachtoffer."